Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

Het was ook zoo verkeerd, dat zij niet laten kon telkens over andere dingen te denken, in plaats van toe te luisteren, en te genieten van het kalme heden!

Dien winter lag de sneeuw hoog en dik; het vroor voortdurend en er woei een ijzige oostewind. Mevrouw Rendell had hare gewone dagelijksche wandeling naar het kerkhof, die zij zoolang doenlijk volhield, sinds weken reeds moeten opgeven. — Er was door dit strenge weer veel ziekte en armoede in het dorp. Vooral in de gezinnen van sommige fabrieksarbeiders heerschte gebrek. Voornamelijk was dit het geval bij hen d'ei onder den indruk van Gerrit Stevens woorden, — zich vroeger hadden laten verleiden hun werk vrijwillig neer te leggen, en daardoor in schulden gekomen waren, — waardoor hethun nu onmogelijk was zich extra kleeding, ofdekking, of brandstof aan te schaffen. Maar ook vele anderen gingen gebukt onder den last van armoede en koude, die op arme menschen altijd zoo dubbel zwaar drukt. Mevrouw Rendell Hélène en George deden wat zij konden om den nood te verlichten; en menigeen die hard had meegedaan om dezen laatsten \ roeger in een slecht daglicht te stellen zag nu beschaamd vóór zich, wanneer meneer Ruysdael

Sluiten