Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

helaas niet geven kon, — dat de plotselinge ongesteldheid geen typhus was. Zij liet zich echter ten slotte door Hélène met zachten dwang weder in de kussens terecht leggen, en geraakte door hare vriendelijke, hoopvolle woorden langzamerhand in een kalmer stemming; ondertusschen zat George steeds nog bij de tafel, geduldig wachtend tot het hem gelukt zou zijn het koortsige, onrustige kind in slaap te sussen.

Zoo leerden die twee jonge menschen de groote levensles: zelfopoffering. Hij vervulde zijn naastbijzijnden plicht, — onbevreesd om het levensgevaar waaraan hij zich daardoor blootstelde; zij deed evenzeer den haren, — die haar de zelf beheersching oplegde haren eigen angst te vergeten, om zich enkel in die van een ander te verdiepen.

Toen Hélène den volgenden ochtend wakker werd was het met dat eigenaardig gevoel van een vagen angst, dat volgt bij het onmiddellijk ontwaken, — wanneer wij nog niet helder o-enoeo- kunnen denken om te weten, wat ons

O

eigenlijk bezorgd maakt. — Daarop, langzaam, herinnerde zij zich weer alles. — Zij was den

Sluiten