Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

de verschijnselen van typhus zoo wel kende terstond, hoe hij door die gevreesde ziekte nu inderdaad was aangetast.

Hij zelf begreep dat ook wel. — „Het spijt mij zoo", zeide hij, — als om zich te verontschuldigen, — „dat de ziekte nu juist door mij in huis is o-ebracht: en ik zooveel last zal veroorzaken.

o

Maar ik mocht toch niet anders handelen. Nu wij je moeder zoo volkomen hadden afgezonderd van de besmetting was jij de eenige met wie ik in aanraking kwam. En jij .zelve stelde je dagelijks bloot." — Terwijl hij er naar keek, hoe zij zijn kamer begon op te ruimen, voegde hij er bij:

,,Ik zal je nu maar niet vragen mij aan mijn lot over te laten; ik weet toch wel dat je plichtgevoel er tegen op zou komen dat te doen."

O! wat deed hij haar weder pijn, door aldus haar zorgen voor hem onmiddellijk met haar plichtgevoel in verband te brengen! Waarom wilde hij haar dadelijk weer doen gevoelen, dat zij niets anders was voor hem dan de pleegzuster die een patiënt moest oppassen? Begreep hij het dan niet, dat zij hem, haar broer, toch nooit aan Vreemde hulp zou hebben overgelaten, — ook al waren zij nimmer te voren met het typhus-gevaar

Sluiten