Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

zelve. Nu het te laat was las zij in haar hart. — Zij begreep nu, waarom zij zoo gelukkig was geweest die laatste veertien dagen vóór het uitbreken der epidemie, in het intiem samenzijn alléén met haar moeder en met hem. Zij begreep nu, waarom zij voor Julie's thuiskomst met Kerstmis zoo had gevreesd, waarom zij zich zelve had trachten wijs te maken dat het alleen de drukte van een engagement was waarvoor zij

terugschrikte. Julie ! — Zij wilde zich geweld

doen aan haar te denken, zich voor te stellen hoe zij lijden moest, in die verte in angst om George. Maar de gedachte aan haar, — aan haar geluk als hij nog herstellen mocht misschien, — vermeerderde nog hare smart. O! hoe zij haar zuster benijdde, — hoe zij haar benijdde! — En toch, — als hij maar herstellen mocht, — maar mocht behouden worden in elk geval — — —

Zacht ingehouden maar toch hoorbaar klonk haar krampachtig snikken.

„Hélène," zei George, even de oogen openend. „Je moet er niet om huilen."

Zij gaf er zich geen rekenschap van, dat het misschien verkeerd voor hem was met haar te spreken.

„Denk je dan, dat het mij niets schelen kan

Sluiten