Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

tijd moest verschuiven, trof het arme kind dus onvoorbereid, midden in een leven van vroolijke drukte.

Zij had van ziekte slechts droevige herinneringen. De eenige ernstige ongesteldheid, die zij thuis nog had bijgewoond was die van haren vader geweest, — met den treurigen afloop van sterven. — De herinnering daaraan, — aan al die angstige vreeselijke dagen van spanning en smart, — werd nu plotseling weer levendig in haar, en deed haar in een uitbarsting van onbeteugeld verdriet steeds opnieuw herhalen:

,,George gaat natuurlijk ook dood! Ik zal hem nooit weerzien."

Mevrouw Rahden trachtte te vergeefs haar te troosten:

,Je moet niet zoo spreken, lieve kind! — George is gelukkig jong en sterk. — Al is typhus ook een gevaarlijke ziekte, hij kan toch heel goed beter worden."

Maar zij bleef bij hare overtuiging, en schreef onder den indruk daarvan wanhopige brieven aan hare moeder en aan Hélène, — waardoor deze nog versterkt werden in hun geloof van haar liefhebben van George.

Een groot heimwee naar huis kwam nu over

Sluiten