Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

Julie echter luisterde niet. — Zij begon zóó te huilen dat mevrouw eenige oogenblikken wachten moest vóór zij kon vervolgen:

„Hij is erg zwak; en de dokter is daarom bang dat zijn krachten het niet zullen uithouden. Je mama schrijft mij hoe zij hoopt, dat je je best zult doen het kalm en verstandig te dragen als —"

Weer een nieuwe uitbarsting van Julie. En, toen zij weer kon spreken, snikte ze: „Ziet u nu wel; — ik heb het u van den begin af wel voorspeld, dat het slecht afloopen zou. — Ik wist het wel vooruit. — Ons loopt alles tegen."

Nu trachtte mevrouw haar te doen inzien, hoe weinig recht zij had zoo iets te zeggen. Zij wees haar op hare vele voorrechten, — op de moeder en zuster en broers die haar in ieder geval nog overbleven. — Zij herinnerde haar aan de moeilijke dagen van de dreigende werkstaking, en hoe goed dat alles was afgeloopen voor haar en de haren. — Maar het was voor het oogenblik te vergeefs. — Julie liet zich, zooals vele heel jonge meisjes, — heelemaal door haar smart meesleepen, meende dat het leven alleen tegen haar onrechtvaardig en wreed was, en zag enkel

Sluiten