Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

op hare tegenspoeden, in plaats van zich te vergelijken met andere, véél minder bevoorrechte menschen. —

En mevrouw Rahden, eindelijk ten einde raad, nam haar met zachten dwang mee naar de eetkamer, wees haar liefdevol-ernstig terecht:

,.Je moogt je zelve niet zoo toegeven, Julie. Doe je best meer aan je moeder en haar verlies te denken, — als het ergste gebeuren mocht. — En tracht om harentwille kalm te zijn en je zelve te beheerschen."

Maar, — ofschoon die woorden zooveel indruk maakten, dat Julie zich gedurende het middagmaal eenigszins inhield, — zoodra zij alleen in de eetkamer achterbleef, terwijl de overigen naar den salon gingen, barstte hare hartstochtelijke smart op nieuw uit.

Ze lag voorover met haar hoofd op de tafel te snikken, toen zij in eens hoorde zeggen :

„Julie, schrei toch niet zoo vreeselijk! — Ik heb toch zoo'n innig medelijden met je."

Het was Charles. — Hij had aan tafel al voortdurend verlangd naar het oogenblik waarop hij met haar alleen zou kunnen zijn; — want hij had op het ijs in het geheel geen genoegen gehad, zoo was hij vervuld geweest met de

Sluiten