Geen zoekvraag opgegeven

Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

altijd gekend hadden, — schrikten zij met jongensachtige onbeholpenheid van de verandering in hem en wisten eerst haast niet wat te zeggen. Hij zelf moest hen op hun gemak brengen door te vragen naar alles wat ze wel in dien langen tijd gedaan hadden, vooral in de Kerstvacantie, in den Haag. — En toen raakten ze aan 't vertellen; in hun opgewondenheid daarover heele«maal vergetend de waarschuwingen van mama, hoe George nog heel zwak was, — en dat ze niet al te druk moesten zijn, — en niet te lang bij hem blijven. — Hélène kwam hen eindelijk wegroepen, juist toen ze midden in een verhaal waren over de griezeligheid van „de Gevangenpoort."

, Jullie zoudt George nog bang maken," zei ze lachend. — Maar Henri keerde zich even bij de deur om en vertroostte hem met de belofte: „Ik zal het je morgen wel verder vertellen hoor." — En toen kwam ook Julie, en in het eerste oogenblik van het wederzien vergat zij het schuldgevoel dat haar onderweg bezwaard had, en vloog hare lieve moeder vroolijk in de armen, telkens weer herhalende:

„Wat ben ik toch blij ! — wat heb ik toch naar U verlangd!"

En mevrouw Rendell kustte haar met een

Sluiten