Geen zoekvraag opgegeven

Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

Ik moet het toch wel aan mama vertellen —, en ik durf niet!"

„Mama zal heel boos zijn," zei Hélène streng. ,,Daar kan je op rekenen." —

En ondertusschen dacht zij al maar door aan George, en aan het verdriet dat hij ervan ondervinden zou. — Zij vroeg zich af, wie het hem zeggen moest, — en hoe ? — En zij stelde zich voor, hoe het hem — in zijn zwakken toestand — misschien zoo zou aandoen, dat hij er opnieuw ziek van werd. Toch, nu Julie eenmaal thuis was, scheen het even bedenkelijk de waarheid nog langer voor hem geheim te houden. Hoe eerder hij wist dat zij voor hem verloren was hoe beter.

,,Lena," begon Julie, die even zwijgend gewacht had of hare zuster niet zelve zou aanbieden als bemiddelaarster op te treden. — „Toe Lena, — ik zou je zoo vreeselijk dankbaar zijn, als jij het aan mama zoudt willen zeggen!"

Eerst schudde Hélène beslist het hoofd.

„Dat doe ik niet; — ik zie geen enkele reden om je te verontschuldigen," antwoordde zij. — Maar langzamerhand zag ze toch wel in, dat die woorden een beetje héél hard waren. — Al had

LEVENS-ERNST. j 2

Sluiten