Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

Julie ook groot ongelijk gehad, het was toch wat al te wreed haar zoo heelemaal aan haar moeilijkheden over te laten.

— „Het spreekt van zelf dat mama hoe eer hoe beter het weten moet," zei ze na een poosje; — „misschien is het dus toch verstandiger dat ik er haar van spreek."

„Dank je Lena!" — en Julie wilde haar onstuimig kussen; — maar Hélène weerde dat af. — Zij kon hare zuster niet zoo dadelijk vergeveri) — om het noodlottige gevolg dat haar achterhoudend gedrag ten opzichte van George waarschijnlijk hebben ging.

„Bedank mij maar niet," zei zij koeltjes. ,.Je moet niet meenen, dat mama daarom minder boos op jóu zal zijn, omdat zij het van mij hoort.

Julie echter voelde zich al weer wat getroost. Als zij maar niet dadelijk zelve naar mama behoefde te gaan ;—dat was al zooveel gewonnen. Zij schrikte terug voor de eerste rechtmatige verontwaardiging harer moeder over haar onwaar gedrag. — Straks, als mama alles wist en er eens over had nagedacht, dan zou zij misschien gemakkelijker tot vergiffenis zijn te bewegen. — En bovendien, — George was er toch ook nog. — De gedachte aan hem ging

Sluiten