Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

was, — nu George's herstel en Julie's eindelijke terugkeer als een aanleiding schenen tot een spoedige verklaring tusschen die beiden —, nu bleek het op eens dat zij zich bedrogen had, niet alleen in haar hoop op de toekomst, maar ook in het karakter van haar kind.

Want uit dat oogpunt was Hélène's mededeeling haar bovenal zoo pijnlijk. — Het deed er niet aan af of die correspondentie met Charles Rahden op zich zelf misschien te verontschuldigen was als een kinderachtige onnadenkendheid, — wat de moeder met recht het meest griefde dat was de geheimhoudendheid, de oneerlijkheid, door haar dochtcr in de geheele zaak aan den dag gelegd; die bewezen, dat zij met haar eigen gedachten vervuld was geweest, en op haar eigen verantwoordelijkheid had durven handelen, terwijl haar huisgenooten haar onbepaald vertrouwden, en er zeker van meenden te zijn dat zij stil en toewijdend haar plicht vervulde. En het middellijk gevolg van dat alles, — George's waarschijnlijke teleurstelling, — waarvan zij zelve natuurlijk niets vermoedde in haar zelfzucht, — maakte het gebeurde nog te onvergefelijker.

„Wat zal hij er van zeggen." Die vraag was

ten slotte de eerste waarmee mevrouw Rendell

Sluiten