Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

Zij begreep hoe het niemand anders kon zijn dan Julie, die hij bedoelde — want de jongens kwamen eerst overmorgen weer thuis. — Een oogenblik ging het vermoeden haar door het hoofd dat hare zuster het geheim aan George had toevertrouwd, om zijn voorspraak bij hare moeder af te bedelen. Maar neen, dan zou hij er immers nu niet zoo vroolijk en gelukkig kunnen uitzien! —

En er was zulk een verbaasde, verschrikte uitdrukking in hare oogen, dat hij er op liet volgen:

,,Ik dacht dat je het wel zoudt begrijpen. — Julie is mij hare zonden komen opbiechten. — Wat zeg je wel van haar?"

— Zij bleef hem aanzien, te verwonderd om een woord over hare lippen te kunnen brengen, zoodat hij weder zeide:

— „Wel, ik geloof dat je zoo verrast bent, dat je er nog nauwelijks aan gelooven kunt. Zoo zie je mij ten minste aan."

Nu eindelijk vond zij een antwoord:

,,Hoe heeft Julie dat durven doen, — hoe durfde zij?" riep zij boos. — Al hare verontwaardiging keerde zich sterker nog tegen Julie, die bij haar vele verkeerdheden nu ook nog deze

Sluiten