Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

het zoover was begreep zij te laat, hoe zij veel eerder had behooren te spreken."

Hélène was meer in de war dan hij zelf; dat werd haar hoe langer hoe duidelijker. — Zijn koelbloedigheid en zelfbeheersching schenen haar langzamerhand haast al te onnatuurlijk. — Zij wist nauwelijks wat zij eigenlijk antwoordde toen zij zeide:

,,Ik neem het haar zoo kwalijk, dat zij op dat oogenblik, terwijl jij zoo erg ziek waart, aan zulke dingen kon denken."

Toen lachte George.

„Maar dat kon zij nu toch waarlijk niet helpen," zei hij. ,,Ze was wezenlijk op dat oogenblik héél ongerust over mij; daar ben ik zeker van. O Hélène, je hadt haar grappig-verlegen gezichtje eens moeten zien, terwijl zij het mij vertelde! — Het gaf mij een soort van voldoening, te denken hoe mijn ziekte ten slotte nog tot zooveel nut is geweest. Want zonder dat levensgevaar waren wij nu nog niet achter de waarheid."

Hij had dat alles zoo volkomen bedaard gezegd dat Hélène voor het eerst in twijfel geraakte. Zooals hij haar aanblikte, met dien kalmen, rustigen glimlach om zijn mond, zag

Sluiten