Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

hij al te weinig uit naar iemand die zooeven een bittere ontgoocheling had doorgemaakt; — die genoodzaakt was over die ontgoocheling onbevangen te spreken. En, vóórdat zij zelf wist wat zij deed, kwam het over hare lippen: „Maar George, ik dacht, — ik meende, — dat jij zelf, — dat jullie later, — — Is het dan geen vreeselijke teleurstelling voor je?"

Toen was de verwondering aan zijn kant — Op zijn bleek gelaat kwam een plotselinge blos; hij richtte zich op met een uitdrukking van weemoedige smart in zijn oogen die zich strak op haar vestigden; — terwijl hij, als iets dat hij niet inhouden kón, langzaam antwoordde:

„Kon jij dat wezenlijk denken ? Jij Hélène? — Heb je het dan nooit begrepen dat ik jou heb liefgehad, altijd jou; — en nooit een ander zal liefhebben?"

Bijna in hetzelfde oogenblik liet hij er op volgen:

„Vergeef mij. — Ik weet wel, dat ik het nooit had moeten zeggen, — dat ik opnieuw alle vriendschap tusschen ons heb onmogelijk gemaakt. Maar ik kon het niet verdragen dat je mij zóó verkeerd zoudt beoordeelen." — — Zij keek hem aan. — Er was een licht in haar

Sluiten