Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

Maar zij bedwingt zich; zij weet dat het plicht is de droefheid voor zich alleen te behouden en uit te schreien in de eenzaamheid ; maar anderen een vroolijk opgewekt gelaat te toonen. Zij weet ook dat wij niet meer van het leven vragen mogen dan het ons geven kan, — dat het voor elk onzer zijn dagen heeft van vreugde en van leed beide, — en dat het goed is wanneer wij bijtijds geleerd hebben ons zelve te verzaken om blijde te deelen in het geluk van onze naasten.

George en Hélène hebben zich, stil-gelukkig, op de voor hen gereedgemaakte kamers teruggetrokken; Charles en Julie zijn arm in arm den tuin ingegaan. — De moeder is met hare gedachten alleen gebleven; en peinzend vraagt zij zich af wat de verdere toekomst hare kinderen brengen zal, — voor wie het verleden zoo ongelijk geweest is. — Want de bloemen van het geluk hebben zich frisch en bloeiend om het ééne jonge paar geweven reeds in hun eerste jeugd ; zoodat zij hand in hand het mooie, onbekende leven ingaan mogen, zonder smartelijk terugzien op bittere ervaringen en vroege teleurstellingen. Maar voor het andere is de levensweg bergop gegaan van den begin af; —

Sluiten