Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

weerhouden héén te ijlen tot boven 't aardsche, naar hare bron!!

MEDIOTHEA. Mijn man — zoo iets mij weerhouden kon te verijlen naar de wondere wazingen boven den tijd, zou 't zijn uw stem, waarin de liefde woont ... Ik heb ze zoo lang gemist... Ik vrees: te lang ...

SPERANZO. O, Mediothea —'dat woord doet pijn! Liefde, liefde van u en van mij, tot elkander! Hoe voel ik, dat dit het hoogste is, het heerlijkste, de schitterende en weenende vervulling van mijn leven! Mediothea, Mediothea! Uw naam is het geluk.

MEDIOTHEA. Ik dank je. Ik ben zoo dankbaar, dat ik dit nog hooren mocht.

SPERANZO. Dat je dit . . . nóg . ..Neen. Mediothea, zeg niet dat dit het einde is. Het begin moet het zijn, Mediothea!

MEDIOTHEA. O, ik wilde leven — Ik wilde zoo gaarne ...

SPERANZO. Je zult leven. Het moet. Ik kan je niet missen nu. — O, de ellendige, de dwaas, die ik was! Ik, die de bloem van mijn heil liet welken, om te jagen naar fata morgana's, grootsch maar ijl . . . Hij valt neer met de handen voor 't gelaat in radelooze smart.

VOCE, nader tredend. O, red hem! Hij heeft voor ons allen geleefd — Hij is den naren nacht van donkere doornwegen gegaan om ons heil — Mediothea, gij voelt, dat gij nog leven kunt, nietwaar ? Gij meent...

MEDIOTHEA. Ik... geloof het niet. Maar uw aller wil is als de wind, die het blad nog zwevende houdt vóór den val...

VOCE. O, hier is niet een blad dat valt! Hier is nieuwe kieming ! Zijn liefde en ons begeren naar zijn heil zullen de lentebries zijn, die open doet spruiten wat, in dorre winterwindslen verdoken, is opgeleefd!

VECCHIO. Mediothea, moet ge heengaan van ons door die noodlottige liefde.

THEMENA. Mediothea -— o, de man, die ...

MEDIOTHEA. Zwijgt, vader, en gij . . . ! O, ik voel een stroom van blosdragend bloed in mij opstuwen! Ik zeg u: oordeelt hem niet, vader. Hij heeft zoo schoon getracht...

Sluiten