Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

VECCHIO. O dorheid, dorheid... in jouw jong leven, Mediothea, 't felst gevoeld ... O dorheid van dezen tijd — O, leed van laafnisloos te zijn, hoe voel ik 't mee nu ... Wij zijn als gij... maar voelen zwak, zijn oud ...

SPERANZO. O, als mijn blóéd drinkbaar was ...

SURVIVIO. Als wil van zielsgebed, van hier die allen ...

SPERANZO. O machten van Hemel en Aarde! O onbekende! O onverwelkbre namen tien der Kabbala! O sleutelen des Tarots, die Egypte de redding brachten, o raderen der wereld!

SURVIVIO. O Christus!

SPERANZO. O bloed van den Wijngaard des Woords ...

VOCE. Wee —- waartoe dreef ons de dorheid herwaarts? Waar ze meerder is, waar slechts weerklinkt het gestamel der ontzindheid! Wee ...

MEDIOTHEA. Stil. Hebt mij niet zóó lief, dat gij lijden zoudt...

SPERANZO. Lijden? Olijden nameloos! O foltering! O wee! Mijn Liefste, mijn Liefste! Mijn leven!

MEDIOTHEA ziet hem aan met een blik van oneindige teederheid. Dan vaart iets door haar. In extaze en grooten eenvoud staat zij op. Vat den beker in de hand. Gaat naar de deur.

SURVIVIO. Mirakel!

SPERANZO. Mediothea —Waar gaat gij heen?

MEDIOTHEA. Ik heb u lief. Ik wil leven ... om u.

VOCE, in een schok van besef: O, daartoe zijn wij hierheen gedreven als bladeren...

Mediothea gaat naar buiten. Zij beklimt de rots. Er stijgt rooding van dageraad.

VOCE. Zie, zij stijgt... Wonderbaar rap van voet stijgt de kranke. Hoeveel hooger is zij dan wij! Zie, reeds is om haar de Nieuwe Dag ...

MEDIOTHEA, hoog staande als de hoogste stijging van al de menschen daar: Ik wil leven! Om uwil ik laven mij ten leven! Ik wil! Mijn Liefde wil! Met den beker slaat zij op de rots.

SPERANZO. Kom neder! Wat wilt gij! Ik volg u — Ik steun u!

Sluiten