Geen zoekvraag opgegeven

Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

lamp. Aladdin lachte er om, toen hij dat rare ding zag. Moest ter verkrijging van zulk een prul, zooveel moeite gedaan worden ? Men kon een dergelijk voorwerp bij een uitdrager voor een paar centen koopen!

Enfin .... de jongen maakte er een gekheidje van. Spottend boog hij zich voor de lamp:

„Neem me niet kwalijk, oude dame," zei hij, „maar ik kom-je het licht uitblazen!"

De oude dame scheen over deze vreeselijke bedreiging in het geheel niet ontsteld.

„Je houdt je kalm," spotte Aladdin voort, toen hij de vlam gebluscht had. „Kom, nu moet-je even koud worden, anders brand-je me nog."

Met de lamp in de hand ging hij zoetjes aan de houten trap af.

„Zeg ereis grootje," zei hij tegen de lamp, ik zal-je hier even laten bekoelen .... dan ga ik en passant wat van die mooie vruchten plukken."

Hij voegde de daad bij het woord. Als bij echter gedacht mocht hebben dat hij eens een sappig peertje kon knappen, werd hij wel teleurgesteld. De vruchten toch geleken niet alleen op gekleurd glas, maar waren even hard, ja nog harder. Geen wonder. Het waren ook kostbare edelgesteenten, diamanten en robijnen en ik weet al niet wat meer. Elk van hen had een waarde om iemand rijk te maken. Onze vriend had daar evenwel geen verstand van. Hij dacht niets anders dan groote stukken gekleurd glas in de handen te hebben. Eerst was hij van plan ze maar weg te gooien. „Wat doe ik met den rommel?" dacht hij. Een oogenblik later kwam hij op zijn gedachten terug. „Licht dat ik er nog het een of ander kind plezier mee doe .... en mooi zijn ze toch in elk geval." En zoo kwam het, dat hij zijn zakken vol deed met die onschatbare steenen .... waaraan hij toch niets gehad zou hebben, al had hij van hun waarde verstand gehad. Hij moest immers in de aarde opgesloten worden en sterven?

Sluiten