Geen zoekvraag opgegeven

Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

Toen dan ook de Prinses met haar vrouwen naar het bad ging, leek de stad als uitgestorven. Alle mannen waren thuisgebleven en hadden zelfs uit voorzorg, om den argwaan van den Koning niet op te weken, de vensters gesloten. Want met de bevelen van dezen Koning viel waarlijk niet te spotten. Alle mannen, zeg ik, waren thuis gebleven. Doch ik moet er bijvoegen; op één na. Aladdin, die nu een knap en kranig jonkman geworden was, had de verzoeking niet kunnen weerstaan een kansje te wagen om de Prinses te zien. Hij had zich daartoe bij het badhuis verscholen, en toen hij daar de Prinses ongesluierd zag, vond hij ze zoo lief en mooi, dat het dwaze verlangen in hem opkwam om met haar te trouwen.

Hij kwam thuis, en maakte zijn moeder diep ongelukkig, door haar dadelijk zijn voornemen kenbaar te maken. Wat zij aanvoerde, om hem het dwaze en onmogelijke van dit besluit in het licht te stellen, het mocht alles niet baten. Hij bleef volhouden dat hij de Prinses tot zijn vrouw verlangde, smeekte zijn moeder hem in het bereiken vau dit doel bij te staan, en zeide ten slotte dat hij zeker sterven zou als hij niet met de Prinses kon trouwen.

„Maar, kind," jammerde zijn moeder, „hoe zou ik je daarin kunnen helpen?"

„Door naar den Koning te gaan, moeder, en het hem te vertellen."

„Ik naar den Koning?"

„Ja?"

„Dwaze jongen .... begrijp-je dan niet dat hij me oogenblikkelijk in de gevangenis zou werpen, en dat het jou het leven zou kosten?"

Aladdin gaf geen antwoord. Hij viel neder op een stoel, steunde het hoofd op de handen en deze alweer op zijn knieën.... en daar zat hij als een treurig beeld der wanhoop. Zijn moeder kon praten, aanvoeren en bewijzen zooveel haar lustte — hij gaf geen antwoord.

Sluiten