Geen zoekvraag opgegeven

Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

hij alles op moest schrijven, in waarheid niets anders dan die klanken gehoord. Toch moest hij die tot een goed verstaanbaren volzin verbinden.

„Sire," antwoordde hij, „ze komt van Prins Aladdin, en ik meen te verstaan, dat die Uw dochter ten huwelijk vraagt."

De Koning zat weer geheel verdiept in de beschouwing der edelgesteenten. Hij wilde maar dat de audientie afgeloopen was; dan kon hij in zijn particuliere vertrekken zich geheel aan dat genot overgeven. Na de moeder van Aladdin wilde hij ten minste geen mensch meer aanhooren.

Hij zei dit zacht tegen den Groot-Vizier, en vroeg deze om raad.

Nu moet men weten, dat er plannen bestonden om de Prinses te doen huwen met den zoon van den Groot-Vizier. Deze was er dus ook bijzonder op gesteld dat het vrouwtje zoo spoedig mogelijk afgescheept werd. Hij raadde daarom den Koning aan te zeggen, dat het verzoek voorloopig gunstig was opgenomen, en dat Zijne Majesteit er zeer, zéér ernstig over zou nadenken. Dan werd vast het vrouwtje naar huis gestuurd, en de Groot-Vizier zou wel zorgen dat zij nooit meer toegelaten werd.

Met diepzinnigheid had de Koning naar den raad van zijn Groot-Vizier geluisterd. Hij knikte, en zei dat hetjuist was, wat hij zelf gedacht had. Daarop wendde hij zich allervriendelijkst tot het vrouwtje, en sprak:

„Mijn hartelijke groeten aan Uw gebieder, aan Prins Aladdin." En toen zei hij verder het lesje van zijn Groot-Vizier op.

Met een verlucht hart daalde de moeder van Aladdin de treden van den troon af. Dat „Prins Aladdin", en „Gebieder," begreep zij wel niet recht, maar zij dacht, dat zulke wonderlijke titels aan het hof mode waren.

„Aladdin kind!" riep zij jubelend uit, toen ze thuiskwam, „hij wil er over denken!"

En van blijdschap danste Aladdin met haar de kamer rond.

Sluiten