Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

gere goede daden door de harten en hoofden der menschen. Een gemor rolde aan als in de verte de branding van de zee, het wies in kracht, het werd een geroep, een geschreeuw. Dieper boog Aladdin het hoofd. Hij meende er het verwijt in te vernemen, dat binnen enkele oogenblikken de Koning hem naar het hoofd zou slingeren. En toen hij voor den Vorst stond, die in deze ure niets van den vadsigen \eelrooker had, maar al de majesteit bezat van een vader, die van den roover zijn eenig kind terugeischt, schuimde het oproer als een stormvloed tegen de muren van den

Koningsburg

Midden in dien burg was een plein. Daar had de Koning den armen, in ongenade gevallen Aladdin heen doen voeren. Met gretige oogen verslond de vertoornde vader de vernedering van den rampzalige, die op de knieën geworpen werd voor zijn zetel. Doch toen luidden alle klokken 111 het hart des Konings alarm; hij vloog op van zijn zetel, als een wild dier schoot hij op den jongen man af, greep hem ruw bij den schouder en schudde hem heen en weer onder een geroep, neen onder het gekrijsch van „Mijn kind! mijn kind!" En toch klonk daar zooveel smart m, zooveel leed en wanhoop, dat Aladdin een huivering van medelijden door zijn ziel voelde gaan. En nu klemden de boeien; want hij voelde een wilde behoefte wijd de armen uit te strekken om kracht te geven aan zijn kreet:

nSire ik ben onschuldig 1"

Toen gevoelde de Koning een haat tegen den man die machteloos aan zijn voeten lag. Slaan wilde hr, hem en schoppen tegen het weerlooze lichaam. Gelukkig vergat hij in dit vreeselijk oogenblik niet dat hij een Koning was. Met moeite wendde hij zich af, en terwijl hij z1Ch weder op zijn zetel neerzette, zei hij kort en snijdend: ^

Voer den misdadiger naar het midden van het plein.

En _ een somber, zwijgend man wenkend, die, met een blinkend zwaard in de hand, het geheele tooneel had gade-

Sluiten