Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

om terug te keeren tot de menschen wereld!"—op Aladdins lippen, als hij, plotseling, den man aan zijn voeten voelt verslappen. Hij beurt hem omhoog; hij ziet hoe de oogen een paar keer akelig rollen, hoe de mond gaapt naar lucht. .. een akelig blauw over het verwrongen gelaat, wat schuim op de lippen.... en de toovenaar zakt slap en bewegingloos in elkaar. Die overgang van de hoogste vreugd tot de diepste ellende had den man, wiens levenskracht tegen zulk een ontzettenden schok niet meer bestand was, gedood ..

Aladdin droeg het lijk naar een rustbank.

„Is hij dood?" vroeg hij aan den geest.

Deze boog zich over zijn meester van weinige dagen. Eenige oogenblikken hield hij zich met hem bezig; toen knikte hij bevestigend.

Nu pas bemerkte Aladdin hoe zijn vrouw in onmacht neergezonken was. Hij nam haar in de armen, noemde haar bij haar liefste bijnaampjes, en toen ze geen antwoord gaf, jammerde hij het uit:

„O, booze geest van de Lamp,.... je hebt haar gedood!"

Glimlachend schudde deze het logge hoofd.

„Geluk doodt geen jonge jaren!"

En als om deze woorden te bevestigen, sloeg de Prinses haar oogen op. Zachtkens gleden de traantjes langs haar wimpers; maar ze lei haar hoofdje tegen de breede borst van haar man, en fluisterde van de weelde hem weer te bezitten dien zij meer lief had dan haar leven.

Aladdin werd er zelf ontroerd van.

„Kom, kom," zoo troostte hij, „wees nu blij en opgeruimd; alles is immers goed terecht gekomen ? En, denk eens aan we gaan weer terug naar ons eigen lieve land; ik ga u terugbrengen aan uw vader.... en aan al de menschen die zoo treurden om uw verdwijning .... Kom, mooi meesteresje van de Wonderlamp, beveel gij nu den geest om ons thuis te brengen .. .."

„Neen;" glimlachte de Prinses door haar tranen heen,

9*

Sluiten