Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

Aristide Baroche!" en zelf, hoog-schor, of hij den baard nog in de keel had, haalde hij opnieuw uit:

„Un... escalier"

en dadelijk vielen de twee anderen in; 't klonk al een toontje luider...

Toen 't uit was, werkten ze een poosje in stilte voort.

Kalm en matblank lag weer het gezichtje van Jozette, vrijer nu tusschen de wat weggeschoven bandeaux, en de groote, donkere oogen keken met een zoet peinzende uitdrukking voor zich heen in den lommertuin, waar alleen maar in de toppen der boomen nog de bladeren goudelden.

Twee duiven kwamen met tragen vleugelslag van den eenen olmboom in den anderen gevlogen, poosden een oogenblik, en vlogen weer verder; 't waren grijze, parelmoerige glanzen, die wiekten langs den nu milden, teer-blauwen hemel.

— ,,'k Kom vandaag klaar met mijn ontwerp," zei Aristide.

— ,,'t Zal bij mij ook niet veel schelen," zei Célestin.

Zij keken bij elkaar, waren verbaasd over elkanders vorderingen, en, in hun schik, zetten zij samen nog een liedje in:

„On dit quelquefois au village

Qu' un casque 9a sert a rien du tout"...

...„rien du tout"

bisseerde Jozette's schel sopraantje.

„Qa sert a donner du courage"

gramde Célestin met vuur,

Sluiten