Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

schouders op en neer...: als ze nog weer begonnen, ging hij direct naar beneden... diréct... er moest diréct een eind aan komen...

Maar inplaats van zingen, hoorde hij Aristide en Jozette de benedentrap optippen, dan verder naar boven gaan...

Even trilde nog het fijne fluitje van Célestin uit den tuin op... maar daar kon hij niets van zeggen... daar kon hij nu, nadat alles al gebeurd was, geen aanmerking op gaan maken.

— „Que vas-tu faire, Emile?" vroeg madame Carpentier, nog altijd op haar ruzie-toon.

Toen Louis, de kostganger, door de deur kwam kijken, en, ziende dat er nog niets voor het middagmaal klaar was, weer verdween, rees madame Carpentier op en ging haar pannetjes uit de gangkast halen om ze te warmen.

Carpentier stond voor 't raam. 't ^Was moeilijk, concierge te zijn...

Maar als een kwartier later de twee schilders en het meisje de gang doorkwamen om in hun restaurantje te gaan eten, was Carpentier toch op zijn post in de open loge-deur; en terwijl zot het stuurlooze ooglid boven de blinde pupil bibberde, zei hij met gepaste gestrengheid:

„Het spijt mij... maar de heeren zullen begrijpen... men is komen klagen over het leven in den tuin... en zoo mag ik alleen aan de hééren verder permissie geven, van den tuin gebruik te maken..."

Dan trok hij zich schielijk weer achter zijn logedeur terug.

II.

Dat beloofde een sneu middagmaal te worden in

Sluiten