Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

te laat... ze zou nu niet meer kunnen gaan... wat zou er gebeuren...?

En toen de fatale datum gebeurtenisloos verstreken was, toen meende ze ieder oogenblik, nadat een karre-ratelen, dof door den grond en de kelders van het huis tot haar dóór-dreunend, plotseling stil had gehouden, de stappen te zullen hooreniop de trap van de agenten, die haar kwamen gevangennemen...

Dagen hokte ze in haar paar kamers beneden, keek niet op, den gevel langs, als ze in een schamel grijs peignoirtje door haar tuintje sloop, — schoof schuw de gang door, een ander maal, en schielijk

de voordeur uit.

Op een middag was Jeanne bij haar gekomen, de sénateur was weer in de stad; zij had den vorigen dag het geval verteld aan mevrouw... en: „dat mensch had moeten gaan naar het octrooi! was dien middag mevrouw haar komen uitleggen meneer zei, dat de zaak dan misschien met een 30, 40 francs boete was afgeloopen; of de gerechtszitting nog plaats moes. hebben... wanneer of er

uitspraak was... ?

De termijn in de dagvaarding genoemd, was al

vier dagen geleden.

Den volgenden morgen dorst Jeanne bijna niet uit te spreken wat de sénateur nu gezegd had. het kon wel uitloopen op honderden, misschien wel op meer dan duizend franken boete...

— „En als ik niet betaal...?"

— Ja, dat wist Jeanne niet.

Zwijgend stonden ze tegenover elkaar op het tuinpad, Jeanne onbeholpen en zoekend naar iets van troost, Madame Legüenne in een onbegrijpelijken glimlach en met donker-leege oogen omhoog starend...

Sluiten