Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

er van dat stomme thuisblijven!... dat 's in 'tPalais duurder dan vroeger op school!... Wat? Ha! Ha! Ha!"

— „Hier zijn de stukken..." kwam ze, aarzelend.

— „Nee, dank u; of wacht 's, geef mij eens even die beteekening... dat laatste stuk... nee, dat..."

Hij drukte een gouden pince-nez op zijn neus, was even lezende...

— „Vijf hónderd vier en dertig franken..." zei hij langzaam bij zich zelf.

— „Une pauv' femme comme moi..." viel zij dadelijk bij.

— „Maar u is toch gehuwd ?"

— „Oh!... Monsieur...! gehuwd... wat helpt mij dat?... hij wil er nog geen vijf frank aan betalen, heeft hij gezegd..."

— „Zoo... ja..." zei de ander.

— „Het is vrééselijk onrechtvaardig..." klaagde zij door.

— „O, maar nee..." — hij stond eensklaps op en keek haar goedig-lachend aan — „dat moet u volstrekt niet denken, ze hebben 't nog schappelijk met u gemaakt... tot duizend, tot vijf-duizend franken kan dat oploopen...! En nu bent u bang, dat ze uw boeltje zullen komen oppakken...? U hebt niets om te betalen? u hebt geen familie?... Zoo... nee, dat begrijp ik... Nou, ik zal eens kijken, wat ik doen kan. U woont?... Alors, au revoir Madame... A vot' service..."

Om de tafel heen was hij naar de deur geloopen, opende die:

— „Clémentine!"

Hij knikte haar nog even toe en ging naar zijn bureau terug.

— „Tête de linotte," hoorde ze hem mompelen.

Sluiten