Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

verkeerd adres is," zei ze een beetje verontwaardigd, en voelde met haar twee fijn-vingerige handen aan de geel-schildpadden dwarskammen, die haar koperblond achterhaar, in gladde glansboilingen, van den vleesch-witten nek omhoog deden gaan.

— „Maar is monsieur dan niét aan het octrooi? Men had mij geraden..."

Madame Legüenne's gezicht stond nu werkelijk zóo ontredderd, dat de vrouw medelijden met haar begon te krijgen; ze ging weer zitten.

Madame Legüenne, aarzelend, ving te vertellen aan; de andere luisterde, aanvankelijk wat verveeld, dan deelnemender; en Gabrielle, behaagziek, klaagde voort, gestreeld en aangemoedigd door de groeiende belangstelling van die rijk-gekleede en nu zeer vriendelijke vrouw tegenover haar.

Die was, hoe meer het verhaal vorderde, zich langzamerhand bewust geworden van de ongewoon vleiende positie, waarin zij zich bevond... Daar was 't dan nu, waar ze altijd naar verlangd had, waarover ze vriendinnen, wier „ami" rechter was, of aan een ministerie, of aan 't Hotel de Ville, altijd had hooren opgeven...: men kwam haar, of zij zelve een invloedrijk personage was, bijstand vragen; als een groote dame hoorde ze de klachten toe van een ongelukkige, die, door de belastingen, de justitie en de politie vervolgd, geen uitweg meer wist en bij haar redding zocht...

Zij knikte instemmend of medelijdend, den mond droevig vertrokken, met groot-verstarrende verdrietoogen de vrouw over haar aankijkend; nu en dan kwam tusschen de pijnlijk genepen lippen het tongpuntje een likje geven... Dóód-jammer, dacht ze bij zichzelf, dat Darty niet van 't octrooi was, monDieu-mon-Dieu, wat een dóódzonde... En in haar

Sluiten