Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

Handig ging toen dadelijk het klein bedrijf zijn gang. De vruchten uit het water geschept, uit zetten te lekken, wat schoon water in de pan op het gas. Met korte, besliste gebaartjes bewogen Jozette's handen; mademoiselle Villetard stond er bij toe te kijken, kleine, nerveuse lichaams-beweginkjes en hand-uitstekinkjes makend, alsof zij ieder oogenblik nog te hulp zou moeten schieten.

— Nou moest ze een weegschaal hebben, zei Jozette, de vruchten moesten gewogen... had mademoiselle geen weegschaal?... de buren dan? madame Giraud?... En zij naar het balcon, in haar ijver voor de eerste maal tot de wat teruggetrokken madame Giraud het woord richtend:

— „Pour mademoiselle Villetard... un petit moment... un tout petit moment... la balance..."

Madame Giraud keek niet vriendelijk, maar ging toch de weegschaal halen, reikte die over het balconhekje heen.

— „Merci... merci!" zei Jozette... ze was een en al vuur voor het slagen der kokerij.

Zoo... nou woog je de vruchten... op het vergiet... nou de vruchten in een schaaltje... dan het vergiet wegen en dat aftrekken... zoo... en dan woog je precies zooveel suiker af... en die suiker kookte je eerst tot stroop, met dat heete water... een lekker dik stroopje...

Mademoiselle Villetard stond stil-verrukt toe te kijken...

— „En nou gaan de aardbeien door de suikerstroop..."

— Ja, dat ging best, dat zag ze wel...

— „Zoo... en nou goed roeren..." zei Jozette na een tijdje...

Ze stond nu zelf ingespannen te kijken naar de

Sluiten