Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

— „Ja...," zei ze zacht.

Ze stond plotseling op, een beetje verlegen, ging in de kamer maar stilletjes wat aan 't beredderen...

Jozette bleef voor zich uit turen, zonder veel meer te denken; er was een vage beschaamdheid in haar over wat ze gezegd had, en toch ook een voldoening tegelijk.

En toen het kort daarop haar tijd werd om heen te gaan en zij goeien dag zei, zag ze het oude gezichtje nog wonderlijk aangedaan zich naar haar toekeeren.

— „Bonjour... chérie!" zei mademoiselle Villetard.

— „Bonjour, Mademoiselle!" zei Jozette nog eens.

Dat was alles, wat zij spraken, maar in den toon

hunner stemmen lag een warmte als van een vriendschap voor altijd.

Een huis vol menschen.

li

Sluiten