Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

Ze hoopte, dat hij wel de tafel zou willen dekken... dan kon zij op den uitkijk blijven.

Het kind echter hield zich doof, ging op zijn talmige manier voort met de prentbriefkaarten, waarvan hij een dik pak in zijn hand had, over de vele stapeltjes in te deelen: „grandes villes... costumes nationaux... stations balnéaires..." zei hij telkens hardop, om zich niet te vergissen bij 't rangschikken van zijn serietjes; de papegaai, de kromme klauwtjes om twee spijlen, klauterde langs den voorkant van zijn kooi, knauwde onophoudelijk allerlei vragende klanken met zijn zwart-tongigen snavelbek.

— Dan maar dekken als Alphonse er was, dacht Madame Lourty... Ze bleef op de wacht... ze moest hem opwachten... Sinds een paar dagen was dat weer een onrust, die haar verteerde... eerst was 't zoo goed gegaan, nadat zij terug waren van zijn broer... dat uitstapje, hoe kort ook, had 'm zoo gekalmeerd, hij was daar zoo gewoon geweest, of hem niets scheelde... nog wel een week daarna was hij normaal gebleven... maar, plotseling, een nieuwe aanval... en wéér op die meid!... en niets te kunnen zeggen tegen zoo'n concierge... die menschenkenden geen medelijden... dat daar nu toch ook net zoo'n mensch boven hen woonde!... ditmaal was 'tellendiger dan al de vorige keeren bij elkaar...

't Waren altijd fatsoenlijke vrouwen en meisjes geweest, ergens uit de buurt... vrouwen, van wie zij wel wist, dat die zijn zieke dwaasheid niet zouden tegemoet komen. Maar nu die gemeene meid van de vijfde verdieping... nu was het weer als een groot jaar na hun trouwen, toen zij nog ziek lag van haar tweede miskraam en Alphonse een Duitsche slet had nageloopen, die in Lyon in hun straat

Sluiten