Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

Ze schrok van Etienne, die stil naderbij gekomen was. Zijn strakke, blauwe oogen stonden groot en vreemd en hij was doodsbleek.

— „Moeder..." zei hij.

»T°e vent, berg jij nou je kaarten op; 't is niks hoor, Papa zal de concierge wel onderhanden nemen; ga maar gauw je jasje aandoen, pa wil geen jongens in hemdsmouwen aan tafel, dat weet je wel."

Ze stond alweer op het portaal, de appartementsdeur achter zich aangehaald...

—„Plus tard, Madame!" hoorde ze haar man nog snauwen door de impertinent-volhoudende stem van de concierge-vrouw heen; dan zag ze 't eerst hem, met ingehouden gejaagdheid, het bovenste trap-eind afdalen, daarna langzamer de breede rokken der vrouw... Madame Lourty draaide zich schielijk naar binnen, liet de deur aanstaan...

„Mon Dieu! Mon Dieu!" stamelde ze en zonk op den keukenstoel neer.

Lourty, de deur achter zich dichtslaand, keek niet naar haar om, ging, met zijn hoed op en zijn stok tusschen de knieën, aan de eettafel zitten... Hij tuurde maar strak voor zich uit, lette ook niet op Etienne, die tegenover hem zijn briefkaarten in veiligheid bracht; als kuilen van somberheid, lagen de oogen onder de gefronste wenkbrauwen.

Madame Lourty kwam weer overeind. Ze dronk even een slokje water aan 't kraantje boven den gootsteen, en met een schokje door haar teêre schouders zette zij zich over haar zenuwen heen.

Zij ging naar binnen, nam zoetjes Lourty zijn wandelstok af en zijn hoed, bracht die in 't entree'tje, verdween een oogenblilc in de slaapkamer; dan kwam zij terug, goot wat lavendel op een schoo-

Sluiten