Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

huizen: haar moeder had hier geleefd en was hier gestorven... alles moest bij het oude blijven, zei ze maar.

Doch de melkvrouw meende, dat ze toch wel eens gehoord had van een verbouwing bij mademoiselle Lefournier, verleden jaar.

— „Ja," zei Julie, „het boudoir... het Japansch boudoir."

Madame Legüenne, rechtop achter in haar stoel geleund, met welbewustheid de smalle, bleeke handen gestrekt op de roode kussentjes der armleuningen, voelde zich zeer behaaglijk gezeten tusschen de weerszij van haar staande vrouwen; zij keek, haar oogen wat onderuit, met kleine hoofdwendingen van de melkvrouw aan het raam naar Julie bij de tafel en van Julie weer naar de melkvrouw.

Ninouche, moe van zijn amoureuze aanvechting, lag in elkaar gerold op een stoel te slapen.

— Maar als Mademoiselle dan had laten verbouwen om een boudoir voor zich te hebben, dan had zij toch niét alles willen laten zooals het bij het leven van haar moeder was, — vond koppig de melkvrouw; waarop Julie bits uitviel, dat zij nog nooit iemand had gekend, die zóó de nagedachtenis van een moeder in eere hield als Mademoiselle. Had zij in die vier jaar ooit haar rouwkleeren willen afleggen? en wist de melkvrouw misschien, hoeveel missen Mademoiselle nog ieder jaar voor de gestorvene lezen liet? Zij praatte verder tegen Madame Legüenne, vermijdend de andere aan te zien... — En dat deden niet veel menschen, iedere maand heel naar Père Lachaise gaan, mét je meid, om daar stof af te nemen in het grafkapelletje en de bloemen te verfrisschen... En wat dat boudoir aanging, daar zou toch wel niets in steken, als er

Sluiten