Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

décorateur bezig voor zijn nieuw hotel in de Avenue Friedland... geen gevoel... geen bezieling... alles navolging... die kon met géén van de artisten hier overweg...

— „Vraiment?" zei Aristide levendig.

Hij liet zijn rol weer een paar slagen teruggaan, dat die gevaarloos op den rand van zijn ezel kon rusten; dan ging hij uit het tuinhuis de stukken van de schraagtafel halen, waaraan zij gewerkt hadden, en begon die op te stellen. Hij had plotseling iets clown-achtigs van lenige en overdreven bewegingen. Nauwgezet veegde hij met zijn zakdoek de planken schoon, spreidde eerst papieren erover... dan wikkelde hij in haar volle lengte de teekening daarop af.

— Zóó... zoo was zijn bedoeling beter te Overzien... het groote verloop van de lijnen, waar 't voornamelijk om te doen was.

Hij praatte overredend, met een jongensachtige beminnelijkheid.

Het was een teekening van wel twee meter lang, een sierlijke, wat schriel-teêre teekening, niet erg decoratief, maar met kleine verfijningen van détail en, over 't geheel, een eigenaardige charme van naïveteit, die bekoorden.

De professeur keek met aandacht; hij had zich weer, de voeten naast elkaar en de armen op den rug, midden voor de tafel gezet. Aristide, vanwaar hij stond, het nog afhangende eind bij de twee omkrullende hoeken tegelijk ondersteunend en terughoudend, gaf hoofd-wijzend uitleg:... dat slanke horizontale motief van om elkaar zich slingerende winde-stengels kwam op cimaise-hoogte; daar, waar het breeder werd, in dichte aan weerszij afhangende trossen, dat was boven en om de badkuip; en dat

Sluiten