Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

kleine vlotte ranken-motiefje was voor rond de kranen... alles op de helft van de grootte...

— „Juist... juist..." zei de doctor met geestdrift, „zeer zuiver... zeer zielvol..."

— „En dan," — zei Aristide ijverig, terwijl hij voorzichtig het blad losjes-schuivend zich ineen deed wentelen, en met veerende passen wipte hij weer naar het tuinhuis, droeg een andere dunnere rol aan, en streek die met zwierige gebaren over de tafel uit — „onder dezen smallen bovenrand de deur..."

In zacht-opgetogen afwachting, het hoofd schuinneer naar zijn werk, hield hij met gestrekte armen het öm-willend papier vlak.

Zwijgend bewonderde de professeur...

— „En dan," — het losgelaten blad bolderde zacht en zwol weer toe, en naast de twee luchtige cylinders aan het eind der tafel, wentelde AristiTle weer een langer vel open, verzocht den Duitscher, den anderen kant te willen vasthouden — „en dan, hier ziet u het van den zolder afrankende motief voor het leege vak van den tweeden zijmuur... boven het raam over de deur komt dezelfde smallere rand van daareven..."

— „Juist... juist..." herhaalde de doctor in een nauw-bedwongen opwinding van gemakkelijke bewondering en graag behagen...: „zeer fijn... veel dichterlijk gevoel..."

— „Mag ik eens over u spreken met den zwager van onzen Gezant?" zei hij dan opeens.

Aristide's gezicht en hals kleurden fel-fijn rood; zijn oogen glansden, stonden sterk en klaar. Maar hij wist zich te beheerschen.

— Hij had vaak gehoord, zei hij, terwijl hij 't laatste vel behoedzaam weer in zijn ronding liet schieten,

Een huis vol menschen. 14

Sluiten