Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

hij zijn dikke atlasje gekregen, en terwijl zij achter hem was gaan staan, over de wat smoezelige en geoorde kaart van Lotharingen gebogen, had hij haar uitgelegd, zwaarwichtig, van de „taalgrens," en kippig zoekend naar sommige plaatsjes, had hij een dwalerige lijn getrokken, iets ten Oosten van dit en een beetje ten Westen van dat, zóó... nu, en daar lag Saargemünd heelemaal buiten, op 't randje van de Rijnprovincie; en dat was altijd zoo geweest, er was in Saargemünd door 't volk nooit anders dan Duitsch gesproken, Duitsch was de taal van zijn „pays,"... zijn „patrie," goed, dat mocht Frankrijk zijn, al was 't alleen maar omdat zij er woonde... Maar hoe was zij er bij gekomen, plaagde hij altijd tot besluit, zich „Germaine" te laten doopen, als ze zoo'n hekel aan de Germanen had ? —

Tegen zooveel kalmte had zij nooit opgekund; voor een oogenblik had hij haar verstand overtuigd, dat alles toch zoo heel gewoon was; maar haar gevoel bleef in onvrede: die ellendige ,,Heimat" was niet weggeredeneerd...

In de laatste tijden leek het haar wel, of Herz zich werkelijk Parijzenaar ging voelen, of dat altijd smeulend „sehnen" naar zijn stadje aan de Saar gaandeweg meer een rustig-lieve herinnering werd. Maar zij vertrouwde het toch niet...

Al die jaren was het goed gegaan, was hij teruggekomen, even hartelijk als vóór hij ging, maar bij iedere thuiskomst had zij toch iets vreemds aan hem opgemerkt: een of ander wonderlijk aanwensel, een Duitsche zaken-term, dien hij vroeger nooit gebruikte, het fluiten van melancholieke wijsjes, die ze niet kende, een on-Parijsche snit van haar en baardje, het vragen naar een gerecht, waarvan zij nooit gehoord had, een „bitte" bij 't aangeven van

Sluiten