Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

gaan; en er was eene vrouw bij hem, een blonde vrouw in een witte japon, die op hem afkwam...

Zij zag weer Herz, met een geïllustreerd Duitsch blaadje voor zich, in een prieel, een „Gartenlaube;" hij had zijn witte ruitjes-vest aan en zat in zijn hemdsmouwen, zooals hij dat op mooie dagen graag deed... hij was daar geheel thuis, en er was weer een vrouw bij hem, een jong meisje nog met een lange blonde vlecht op haar rug; die reikte hem een glaasje over en met zijn vriendelijke lichtbruine oogen keek hij op...

Madame Dutoit schudde heftig het hoofd, als om de opgeroepen beelden te verjagen. Goddank, dacht ze, dat dien avond madame Bertin kwam. Ze zou het alleen niet kunnen uithouden! Ze vroeg, of Jeanne wou blijven om haar avondeten te maken; ze was zoo m'oe, zei ze; zij riep haar in de kamer om de eieren te roeren voor haar omelet, deed onderwijl een fantastisch verhaal over een clairvoyante, die plotseling tegen een kennis had gezegd: op dit oogenblik wordt uw zuster verleid, wat dan later, door allerlei romantische verwikkelingen heen, was uitgekomen waar te zijn geweest... Jeanne luisterde met een gespannenheid van aandacht, die aan devotie grensde.

En tegen achten kwam madame Bertin; madame Dutoit nam het staande lampje, waarbij zij had gezeten, van de eetkamer-tafel en droeg het naar het toogje in het magasin.

Een eigenaardigheid in den omgang der twee vrouwen was, dat madame Bertin altijd bij madame Dutoit kwam en maar hoogst zelden madame Dutoit bij madame Bertin, en daar madame Bertin de overvolle en stofferige eetkamer van madame Dutoit schuwde als een kweekhol van bacteriën, zaten

Sluiten