Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

Maar soms, dezen avond, had zij wel een moment van afgetrokkenheid, keek dan even met een vreemde somberte in haar plotseling diep geworden blikken, vaag ver weg, als naar een verontrustend vizioen, dat voor haar opdeinde...

Als eindelijk het onderwerp van de slaapkamers was afgehandeld, kwam madame Bertin nog met een andere quaestie; ze had het nu zelf in een medisch blad gelezen, die kwakzalverij van de dragées Ferronnet...

MaaT madame Dutoit, al naar het later werd, was niet zoo strijdvaardig van replieken meer als gewoonlijk; het opgeworpen geschil verliep goedmoedig in wat getrek over en weer, zonder veel animo.

— „Al die speciale medicijnen moesten eigenlijk bij de wet verboden worden... of ten minste, je moest ze alleen op medisch voorschrift kunnen krijgen," doceerde madame Bertin nog in een opleving van deskundige zelfgenoegzaamheid: „iederen dag komen er nieuwe... de couranten worden er rijk van... en de menschen vliegen erin... de doktersvisite uitsparen, naar den apotheker loopen... geef u mij eens wat voor dit, geef u mij eens wat voor dat — voor de maag... voor de zenuwen... honderden ruïneeren hun gezondheid ermee..."

„Ja..." aarzelde madame Dutoit, „ja... maar die Sirop Vial heeft toch laatst in een paar dagen Herz van zijn catarrh genezen..." Toen bracht zij de hand aan de oogen of zij slaap had of hoofdpijn en werd weer zeer stil.

Vóór half tien was madame Bertin vertrokken...

Den volgenden middag, toen madame Dutoit, voor een wandeling naar den Luxembourg, de loge passeerde, schoot madame Carpentier opeens haar

Sluiten