Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

— „C'est a dire... c'est a dire..." hakkelde Carpentier.

— „Er staat toch in het huur-contract, dat de boodschappen..." probeerde Hortense te zeggen.

— „Dat de leveranciers..." verbeterde madame Dutoit.

— „Dat de leveranciers voor twaalven..." aarzelde Hortense weer.

— „En is een leverancier en een afnemer hetzelfde ?" vroeg zegevierend madame Dutoit. Zij keek beurtelings Carpentier en zijn vrouw aan.

Hortense, die niets meer te zeggen wist, trok de schouders op. Carpentiers oog lag dicht te bibberen boven de zenuwachtig optrekkende wang...

— „Voila!" besloot Madame Dutoit het dispuut.

En met het minzame der onbetwiste overwinning

voegde zij er aan toe:

— „Ik zal dus laten weten, dat de jongen morgenmiddag vrij komen kan."

Toen zij de loge-deur kalm had dichtgedaan en weer naar boven toog, ging op de gangsteenen en het trappenhout prettig-zacht het getik van haar stok.

.

Sluiten