Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

En toen werd het ook wel prettig. De klare September-middag stond zoo stralend en luchtig doorwaaia in de straten en zij liepen zoo vertrouwelijk en stilletjes-aan naast elkaar... Jozette deed haar best de kleine ontstemmingen te vergeten; het moesteen heuglijk middagje worden met Mademoiselle!

Mademoiselle Villetard had een eigenaardige manier van loopen buitenshuis, iets of zij eens en voor al haar tred had gemeten naar de kindervoeten, die op de tallooze dagelijksche uitgangen van vroeger naast de hare waren gegaan; zij nam kleine, vlugge pasjes van een ingehouden ijver, die maakten dat zij druk liep en toch langzaam vooruit kwam.

Jozette, gewend aan het stevige stappen met de jongens, regelde zoetjes-vermaakt haar beslister wijze van gaan naar het treuzelige dier vieve dribbelpasjes; zij vond er iets schattigs in van kinderlijkheid. En het heele figuurtje van mademoiselle Villetard had iets bizonder lief-naïefs, zoo op straat: de val van haar japonsleepje, als zij dat eens even niet opnam, en de manier waarop zij het opnam boven den te korten onderrok, die het heele laarsje bloot liet; de snit en de val langs de lage, smalle schouders van het zwart kanten mantille:tjc; het trouwhartige van haar rondgeluifeld stroohoedje met het zwart-tullen sluiertje en het bosje donkere violen, en hoe dat hoedje stond, zoo kwiek en zoo ouderwetsch, boven het even golvend grijs der beide voorhoofdsgordijntjes; de manier, waarop het zwaxt-garen-gehandschoend handje, neergeknakt van de opgaande pols, en strak aan het lijf, het kleine losjes-uitplooiende zonnescherm droeg; — dat alles was zoo innemend jong-oud, zoo preutsch en zoo parmantig tegelijk, dat Jozette haar het liefste oud vrouwtje vond, dat ze ooit had gezien.

Sluiten