Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

een krankzinnigen hartstocht zou hebben! Hij had er een jaar van zijn leven voor gegeven, om door zijn baronnessen en gravinnen gezien te worden in een rijtuig met zoo eene actrice, elegant in haar zibelinen „étole," waarop de Maartsche viooltjes staken, die h ij haar gaf, zwierig haar wiegende veeren-hoed, en kanten om de fijne handen, flonkerend van edelsteenen over het zacht glacé, — en dan voor allen, naast haar gezeten in een zwaren pels en met een slank toeloopenden hoogen hoed op, de benijde en belangwekkende geliefde en verliefde te zijn...! Natuurlijk, zei hij zich dan, die actrice moest Jozette wezen...

Met een pijnlijk medelijden dacht hij hier aan haar sierlooze rokjes en blousjes en haar simpele canotiers; hij wist ook, dat zij corsetière was geweest, en dit leek hem op eenmaal een minderwaardig beroep, een ridicuul beroep bijna, en niet welvoegelijk.

Thuis bij haar, kon hij geestdriftige verhalen opzetten, over al wat hem in de groote wereld wedervoer, over al de exquise verfijningen daarvan, alleen al bij den maaltijd: aan het dessert kreeg men op een afzonderlijk bordje met een damasten servetje er over, een kleine kristallen kom, half-vol water en daarin een schijfje citroen, om met een fijn gebaar de vingers te reinigen; de vreemdprecieuze hors d'ceuvres werden, bij den adel, niet na de soep gegeven, maar er vóór; men diende de visch in kleine, graatlooze stukjes, als boter in rolletjes gedraaid, en men kwam daar nóóit met z'n mes aan!; ook snééd de gastvrouw de kip niet, maar knipte die met een groote zilveren schaar, en voor de vruchten gebruikte men een bizonder soort nikkelen mesjes, die den smaak puur en onaangetast lieten.

Sluiten