Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

portret voorhad... zij was er, in haar verborgen brandende ijdelheid, nooit over uitgevraagd.

Aristide vond zich op den weg om een meesterstuk te maken; en toen het sentimenteele vrouwengeteem in de rusttijden hem verveelde, kwam hij bij Jozette aan: zij inspireerde hem, zonder haar kon hij niet werken, zij moest haar mademoiselle Villetard nu maar eens een paar weken laten schieten — zoo innig was het toch niet meer! — en hem helpen met haar nabijheid...

Sinds zat, geduldig, de oneindig lijkende uren door, Jozette in madame Legüenne's laag tuinstoeltje bij het raam, en wanneer de penseelen een oogenblik toefden, kwam haar opgewekt stemmetje luchtigjes, zooals zij wist dat hij dit tot verpoozing noodig had, vertellen uit een courant of een boek, van wat zij daar juist had zitten lezen.

Toen het werk wat begon op te schieten, zag zij, dat Aristide een gansch andere richting uitging, van techniek en bedoeling, dan bij zijn eerste groote doek, waarvoor zij had geposeerd...: 't verschil van sujetten dacht ze... zij, en madame Legüenne! Maar toen zij er eens over sprak tegen Aristide, had die plotseling een fel betoog: o! nee... geen vergelijk... hij was nu zooveel verder en rijper dan een half jaar geleden... hij vatte nu de kleur zoo geheel en al anders op... het schilderij boven, dat was knoeiwerk, daar deugde geen streek van... hij zocht toen nog peuterig naar een poeteloerig evenwicht van contrasteerende tinten... „vieux jeu" was dat, Bouguereau-gedoe!... nee, de ééne, diepe opéénsche visie hebben en de ééne eenige harmonie...; het doek boven, dat was niets...

Jozette dacht aan de uren, toen in hun nog niet voltooide kamertje, zij bevende blij over haar eigen

Sluiten