Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

zwartige, uitgesleten eikenhouten banken en tafeltjes gemeubeld; omvangrijke affiches en zonderlinge etsen van een onbekend meester, achter glas en in licht-eikenhouten lijstjes, hingen aan den muur.

Met hun glazen bier in de hand wandelden zij tusschen de tafeltjes en troepjes door, als, op eens, zij vlak bij Thierry kwamen te staan, 't Was Aristide of hij een slag door zijn hoofd kreeg; hij voelde zijn wangen wegtrekken weerszijden zijn neus.

Thierry praatte druk in een kring van jonge artisten, die aandachtig zwegen; hij was iemand, naar wien al geluisterd werd.

Zij konden moeilijk langs de groep heenschuiven; de twee vrienden bleven staan... Aristide, in een groote verbijstering, drong toch door, trok de opmerkzaamheid, moest wel wachten waar hij was... zijn glas, waartegen gestooten werd, zoodat het bier hem over de vingers pletste, zette hij neer... hij voelde zich onzeker op zijn beenen; het bloed vloog hem door de slapen... Dit was nu een van de toevalligheden, waarvoor hij altijd gevreesd had!

Tot tweemaal toe zag hij, hoe onder het oreerend rondkijken, Thierry's zachte bruine oogen ook op hem rustten als om hem in zijn spreken te betrekken. En plotseling het vertoog afbrekend, met zijn vrij en los bewegen van algemeen erkend personnage tusschen beginnelingen, excuseerde hij zich vluchtig en kwam regelrecht op Aristide af:

— „Monsieur Baroche..."

Aristide wist volstrekt met zijn figuur geen raad; hij stamelde iets, maakte een linksche buiging.

Thierry, met een gemakkelijke vriendelijkheid, sprak een oogenblikje, bij wijze van kennismaking, en voor hij het wist zat Aristide alleen met hem aan het tafeltje, waarop zijn halfleege „bock" was

Sluiten