Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

tusschen de pooten en de vleugels op den rug tezaamgebonden... voorts, in de saus, deed zij één klein uitje en een „bouquet garni."

— „Oh, il sera d'un tendre...!" zei zij.

Zij draaide het gebraad tusschen de twee groote vorken, die zij hanteerde als een kok, drukte het op de lichtste plekken nog eens tegen den sissenden panbodem, hield het overeind op het puntige stuitje, dat ook daar de huid zou goudig worden en bruin... dan liet zij het weer rustig braden even, overdroop het met gulle lepelsvol ziedende saus, die als in sidderingen vervloot over het pukkelig hanevel.

— „Oh! il sera d'un tendre...!"

Telkens als een spelletje uit was en Robert moest geven, hoorde men Legüenne, onder het kaartenwasschen, met zijn voeten de maat mee-trappen van de draaiorgel-muziek, die vaag, bij vlagen, als van heel ver, door de rijtuigen- en wandelaars-drukte heen, van het kermisje op het Observatoire-plein kwam overgewaaid.

Madame Legüenne warmde de borden, schikte de couverts, hield een oogje op de voorgerechten en de soep.

— Bougre d'un sort! riep Robert uit de andere kamer — wat dat kostelijk ging ruiken!

In een hoek van het bed, op een schoone courant, waar Jeanne ze haalde voor 't tafel-opsieren, lag nog een uitstalling van goede zaken, — want Bonneau, toen hij hoorde, dat ze op een vetten haan waren gevraagd, had hij niet achter willen blijven... met de Kerstmis kon men niet karig zijn... en zoo was er een royaal aandeel in den maaltijd door hen meegebracht: een half dozijn appelen, zoo groot als een vuist, geel als boter en rood als een morel, die Robert's patroon, als een vriendelijkheid voor

Sluiten