Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

nu nog al wat spendeeren... maar dan, zonder staatsinkomen, werd armoê troef! Wat befjes en gordelkoorden aan de monniken minder, dat was nog zoo erg niet, maar een achteruitgaande verkoop van haar voornaamste artikel, een vervallen misschien tot een debiet van enkel de goedkoopste soorten... dat werd de dood van den pastoorshoeden-handel...

De felle bruine oogen van madame Dutoit keken in een gesperdheid van verbazing en schrik:

— „Ja," zei ze... „daar heb ik nooit zoo aan gedacht... die paar monniken, dat deed er zooveel niet toe... maar wat je nu zegt van de curé's..."

Hij zag haar aan met, in zijn stille verstandigheid, een mengsel van medelijden en deemoed...

— ,,Ik hou zoo van je zaak, Germaine," zei hij eensklaps uit het volle van zijn hart, „ik heb er altijd zoo van gehouden... 't was de zaak van je ouders, en jij dreef die al alleen, toen ik je voor 't eerst zag... en hoe kranig niet...! jij die... en al deze jaren ook... ik had altijd zoo'n bewondering voor je... en weet je, wat ik toch wel vaak dacht: O! als 'r zaak maar eens wat minder goed ging; als ze mij maar eens wat meer noodig had!"

Er kwam een vlekkerig lichtrood over zijn vale wangen, en zijn oogen ontweken beschroomd de andere, die plotseling diep en vol naar hem heenglansden.

— „Ik heb altijd verdriet gehad over die apartheid van een deel van ons leven," zei zachter nog Herz, „ik heb er nooit iets over willen zeggen, Germaine, want jij stondt er zooveel beter bij dan ik... ik was toch altijd maar een makelaartje, die net zijn brood verdiende; jij hadt een zaak, waar een kapitaaltje in stak. — Maar nu komt er een ander licht over alles... Ik mag niet langer zwijgen;

Sluiten