Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

in uiterste vermoeienis, hief zich een hand en maakte een wegwijzende beweging... dan sloot zij geruischloos de deur dicht en zat op haar canapé'tje in een lang en triestig gepeins.

Den volgenden morgen, in een van de plotselinge gestelswisselingen, zooals hij die vertoonde, was monsieur Lourty op het gewone uur met zijn koudwaterkuur bezig; hij kwam tamelijk opgewekt ontbijten en liep zelfs naar de keuken, om aan Jeanne een scheut heete melk te vragen bij zijn glas, dat hij te lang had laten staan koud worden.

En daar hij, naar 's dokters attest, ook dien dag nog ziek heette en niet op zijn bureau werd verwacht, besloten zij: — Etienne zou 's middags uit school blijven en zij gingen naar het bosch van Verrières; het was lenteweer!

Madame Lourty voelde zich ontwaken uit een boozen droom; haar hoofd werd plots zoo frisch, of ze zoo uit een bad kwam, en gansch anders keek zij het leven weer in. Goddank! Goddank! die kwellende vrees was nog ijdel geweest!

Het buurt-treintje bracht hen naar Sceaux; dan wandelden zij, kalm-vergenoegd met elkaar, als drie kinderen op Zondag, den heirweg langs, over Aulnay naar Malabry, waar zij rustten. Zij waren gelukkig over het buiten-zijn, over den geur der landlucht en over den glans van het licht om het al bottende hakhout.

In geen maanden was Lourty zoo prettig gestemd en zoo natuurlijk geweest. Hij zei herhaaldelijk, dat hij geen spoor van zijn hoofdpijn meer had en dat zijn kop voelde als een opgeruimd magazijn. Wel was hij, in een nog teere beterschap, wat stil; en ook het vrouwtje, te gelukkig om vroolijk

Sluiten