Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

den grond. Eensklaps werkte Lourty zich los, trok Etienne weer naast zich neer; hij werd duizelig wit en keek verdwaasd, of hij dronken was.

Een paar maal, wat angstig, trachtte het vrouwtje ze tot kalmte te brengen...

— „Regarde, Etienne, ton bouquet se tient tout frais!' leidde ze het kind af, en tegen haar man:

„Alphonse! Alphonse!" waarschuwde ze,

„tu auras mal a la tête après..."

„Vreemd," dacht ze, „een enkel glaasje wijn, dat verdraagt hij zelfs niet."

Maar een half uur later was de holle opwinding van Lourty weer gezakt, in de klaardere namiddagkoelte, die nu door het bosch begon aan te waren; zij stonden op, zwierven nog genoeglijk wat rond...' dan werd het tijd van terugkeeren, wilden zij hun treintje van vijf uur in Sceaux nog halen...

Juist bij het uitgaan van het bosch vingen de vlugge speuroogen van Etienne, onder tusschen een wriemeling van klein groen, een eerste, stevig nog saam-geknopt, maar al vaag-paars wild hyacintje.

— „Nog een paar weekjes, dan ziet het bosch er blauw van!" zei zijn moeder... „Hé!" kwam verrukt het kind. Hij bedelde onstuimig om dan nog een dagje naar Verrières... dat werd hem beloofd.

In het treintje voelde Lourty zich wel erg vermoeid; tusschen elke twee stationnetjes viel hij in een onrustigen slaap.

En na dien dag kwamen er nog drie andere van een betrekkelijke onbekommerdheid. Het vrouwtje merkte alleen, dat Lourty veel buiten verkeerde, vroeg wegging en laat terugkwam.

Toen, den vierden dag, 't was 13 Maart, stond madame Lourty 's middags voor het eetkamer-buffet,

Sluiten