Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

stommelen talmde, zakte weer terug... Madame Lourty sloot de voordeur.

Binnen hoorde zij haar man met stampende hakken loopen van 't raam naar het bed en van het bed naar het raam. Hij mompelde in wilde opgewondenheid, maar zij verstond het niet.

Toen een oogenblik het loopen en fluisteren beide stil bleef, schoot het bloed haar uit het hart.

— „Alphonse! Alphonse!" smeekte zij nog eens, hartstochtelijker.

Dan herbegon het wanhopige loopen en prevelen van onverstaanbare woordklanken, aanzwellend soms tot een gesmoorden kreet van doodsangst, als van wie in een droom achtervolgd wordt en niet weg kan. Soms was het weer een oogenblik stil.

Aan den deurpost zonk zij op de knieën... ieder teeken van leven, hoe pijnigend ook, was haar een verademing.

Zij wist niet hoe lang zij daar lag te luisteren. Eensklaps een tik op de voordeur en een stem: „le docteur!" — 't Was dokter Besnard.

— ,,'t Is nog gauwer dan ik verwacht had," zei hij, even benepen verlegen, of het vrouwtje hem over een misrekening hard vallen zou.

Zij, duizelig van het plotseling overeind komen, leunde slapjes tegen den deurpost.

Zijn paars-rood hoofd gebogen naar het sleutelgat, luisterde de dokter, luisterde weer. Bij korte, afgebroken zinstukjes vertelde hij wat er beneden gebeurd was, hoe de Carpentiers hem hadden laten halen... van zijn spreekuur... hij moest telkens zwaar ademen, omdat het praten in gebukte houding hem benauwde.

Het vrouwtje wenkte een paar malen van nee, nee, luisterde feller. Een oogenblik, dat het stil bleef in

Sluiten