Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

de kamer, riep zij weer „Alphonse!... Alphonse!"

Dan zweeg ook de dokter en luisterde een geruimen tijd.

Het loopen was gedaan, een stoel verschoof, het prevelen ging door.

De dokter knikte, zei nog een paar zin-stukjes, om zijn onderbroken verhaal te voltooien.

— „Ik kan u wel een oogenblik alleen laten," zei hij eindelijk, „maar 't is beter van niet. Hebt u vrienden in huis ?"

Madame Lourty schudde ontkennend het hoofd.

— ,,'t Is om een kwartiertje te doen... ik moet hulp halen... Wilt u in de loge wachten?"

— „Nee," zei ze beslist.

Dan bracht de dokter haar in de eetkamer en sloot de deur achter haar dicht. Hij draaide ook de salondeur af en de deur van het appartement, toen hij heenging.

In de afgesloten kamer luisterde madame Louity. Waaiwijd stond de ruimte der straat naar binnen; zij hoorde niets van wat er in huis voorviel; daaraan merkte zij ten laatste, dat het venster nog open was. Rillend ging zij het sluiten; zij had het koud gekregen. Boven haar hoofd dreunden voetstappen, de lampekettingen rinkelden. Een angst, waarin ze niet meer ademen kon, neep haar om de keel. — Maar wat was er toch? Wat was er gebeurd? Ze wist zich niet te herinneren, wat de dokter daareven had verteld... Zij meende een gerucht op te vangen, luisterde strakker.

Na een lange pooze hoorde zij de appartementsdeur weer opengaan en de dokters-stem met nog een andere, doffere, ronkten in de entrée. Het was een verluchting en een nog grooter spanning tegelijk.

Toen kwam het roepen aan de gesloten slaap-

Sluiten