Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

van haar? het adres wou hij weten. Hij zou zelf telegrapheeren... 't was beteT, dat er iemand overkwam.

— „Zelfmoord?" fluisterde madame Lourty, bijna klankloos; haar oogen verbleekten.

— „Nón! non! non! non!" snauwde Besnard onwillig; „ik kom over een half uur weer."

In de open voordeur draaide hij zich nog even om: „Niet ongerust zijn... 'tis niets van beteekenis... enkel een neusbloeding... du calme! du calme!"

Een half uur later, inplaats van den dokter, verscheen er een tweede bewaker. Die zette zich in het entree'tje op een stoel naast de slaapkamerdeur; hij had een vreemd soort blauw-laken buis aan en' zat daar als een gendarme.

Madame Lourty, in een plotseling afgrijzen, sloot zich toen in de eetkamer op en toefde gedachteloos bij de ledige kooi, als gisteren Etienne; verwezen tikkelde haar vinger langs de trillende tralies.

Als zij, een langen tijd daarna, den nieuwen bewaker naar binnen hoorde gaan en dien van den vroegmorgen uit de kamer komen en in de keuken iets zoeken, stond zij op en ging hem helpen. Zij voelde haar gezicht en haar bewegingen als zijnde van een ander wezen dan zij. Met een koud-kalme stem hoorde zij zichzelve dat niet-te-zeggene zeggen: „Was u er bij toen Monsieur Lourty trachtte zich te suïcideeren? heeft hij zich gevaarlijk verwond ?"

De man met het zachte gezicht keek haar verbaasd en wat mistrouwend aan; dan, denkend dat de dokter toch gesproken had, zei hij:

— „Nee, niet gevaarlijk, als wij maar gedaan krijgen, dat hij het verband niet afrukt."

En vervaard plotseling door haar schrille angstF.en huis vol menschen. ji

Sluiten