Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

dingen af, tot de geheimste van haar huwelijksleven toe. Zij zat midden op haar canapé'tje, recht en star, en met een gezicht zoo koud, of er geen leven meer in haar was.

— „Spaar haar," zei Henri Lourty, uit de eetkamer komend, zacht tegen Besnard.

Besnard lei toen beschamend-joviaal zijn hand op haar schouder, voelde haar pols, schreef haar een recept voor, een zenuwdrankje.

Toen Henri Lourty tegen zevenen terug kwam, zag hij er bekommerd en afgemat uit. Omzichtig zei hij haar het resultaat van zijn bemoeiingen: het beste was, dat Alphonse in een goede inrichting verpleegd werd... zij zou dit ook inzien... hij had voor alle formaliteiten gezorgd... en hoe eer hoe beter moest hij vervoerd worden.

— „Een krankzinnigengesticht...?" zei gebroken het vrouwtje.

Henri Lourty had een vaag gebaar van mistroostigheid en onderwerping.

Hij wou dan, goedmeenend, zijn schoonzuster overhalen, ergens met hem te gaan eten, maar hij zag wel, dat het niet ging.

— „Ik zal voor Madame zorgen," zei Jeanne.

Zij kwam met een schoteltje appeltjes en kalfs-

vleesch naar boven, dat zij bij madame Dutoit in den oven had gaargestoofd. — Etienne at daar, zei ze, en bleef tot Robert hem haalde voor het slapengaan.

En ook dien tweeden nacht waakte Jeanne bij madame Lourty.

Het vrouwtje, afgetobd en uitgeput, was in een koortsigen sluimer geraakt, woelde op het smalle vlak der canapé, dat telkens de kussens dreigden

Sluiten